2549 เราและนายคือสินทรัพย์

ขยายสาขา ออกล่าเมืองขึ้น

สี่ปีหลังจากเปิดร้านที่สามนาม “โฟโต้ไทยแลนด์”แล้วสิ่งหนึ่งที่ตามมาก็คือลูกน้องมากขึ้น พนักงานมากขึ้น และเก่งๆกันทุกคนทุกคนอยากโต อยากแสดงฝีมือ อยากหาสนามใหม่ๆเล่น ในเมื่อเงินทุนเราก็พร้อมจะรออะไร? ออกไปล่าเมืองขึ้นกันเถอะ พื้นที่ๆอยากได้ในตอนนั้นก็คือเซ็นทรัลลาดพร้าวเป็นห้างที่คราคร่ำไปด้วยนักช็อปมากมายไม่แพ้มาบุญครองเลยทีเดียว มีสายข่าวบอกมาว่ามีห้องต้องการเซ้งที่ชั้นล่างเซ็นทรัลลาดพร้าว ไม่รอช้าไปในทันที สิ่งที่เห็นก็คือแม่เจ้ามันอยู่ข้างร้าน”เพื่อนกล้อง”ที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพื่อนเราเป็นเพื่อนกันพี่ว่าไม่เอาดีกว่าคนอาชีพเดียวกัน ลูกน้องคนนึงท้วงมาว่าก็เขาไม่ได้ดีกับพี่ มาดูดวิชาจากเรา มาดึงลูกค้าจากเรา ถ้าพี่ไม่เอาร้านนี้ผมก็คงไม่มีสนามดีๆจะเล่นแล้วนะพี่

แบ่งๆกันไปปันหุ้นให้ลูกน้อง

14249713_10154499324044732_3435936666133092451_o

 

และร้านที่สาขาลาดพร้าวก็สุดทานทนเสียงของลูกน้องคนนั้น แถมยังมาบอกกับเราว่าพี่ครับ!ผมอยากเป็นแบบพี่ อยากเป็นเถ้าแก่แบบพี่ พี่ไม่รู้เหรอว่าน้องๆของพี่หลายคนของเราเขาอยากเป็นเจ้าของกิจการ ไอ้การทำงานแบบเป็นลูกจ้างกับเป็นเจ้าของกิจการแววตามันต่างกันนะพี่ พี่เปิดตรงนี้พี่ไม่ต้องเหนื่อย ผมทำเอง ผมแคะกระปุกเอาเงินเก็บมาหุ้นด้วยไม่ต้องกลัวร้านข้างๆ ผมได้วิชาจากพวกพี่มาเยอะ เอาแล้วกู ทำไมไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยวะ ทุกคนอยากเป็นเจ้าของทำไมถึงไม่สร้างฝันให้เขา เปิดทางให้เขา ให้เขามีส่วนร่วมสร้างความเติบโตในงานที่เขารัก เอ้างั๊นประกาศไปเลยว่าใครอยู่กับเราเกินเจ็ดปีให้มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของ เอาเงินมาลงทุนลงหุ้นเปิดบริษัทใหม่

เราและนายคือสินทรัพย์

หลังจากนั้นเพียงสัปดาห์เดียวไม่เกินก็เรียกประชุมลูกน้องทันที ใครมีสิทธิ์บ้าง ใครพร้อมบ้าง ใครมีเงินบ้าง ใครมีความคิดที่จะออกไปลงทุนทำงานอย่างอื่นบ้าง มีหลายคนหลายเหตุผล เช่นว่า เมื่อหนูมีเงินเก็บสักก้อน หนูจะไปลงทุนทำร้านซักรีด หนูจะทำร้านกิ๊ฟช็อป ผมจะไปเปิดร้านเล็กๆที่บ้านเกิด ผมเก่งทำอาหารจะไปเปิดร้านลาบที่อำนาจเจริญ โอ๊ย !มีหลายเหตุผล เลยสรุปบทกลับไปว่า แล้วพวกมึงทำไมไม่ทำในสิ่งที่มึงเก่ง ไปทำอย่างโน๊น ไปทำอย่างนี้ บาดเจ็บขึ้นมาคงไม่พ้นให้พวกพี่ช่วยรักษาแผล ทำไมไม่ทำในสิ่งที่รู้ที่เก่งกันวะ เราเก่งเรื่องกล้อง มาช่วยกันสร้าง มาด้วยกันไปด้วยกันโตด้วยกัน พวกพี่ไม่ได้มองพวกเอ็งเป็นลูกจ้าง ไม่ได้เป็นลูกน้อง สินทรัพย์ของเราคือพวกเอ็งนั่นแหละที่มีค่าสำหรับพี่ กลับไปคิดดูให้ดี พี่รอคำตอบ

ไปด้วยกัน โตด้วยกัน

น้อยคนนักที่จะรู้ว่านอกจากพี่เม่น พี่หนุ่ม พี่มด สามคนแล้วในบริษัทใหม่ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อขยายกิจการ ขยายสนามเล่นนั้นมีน้องๆหลายคนเป็นผู้ถือหุ้นอยู่ด้วย แม้จะเป็นส่วนเล็กๆมันเป็นส่วนช่วยสร้างแรงผลักดันให้เรามาได้ไกลขนาดนี้ ปีแล้วปีเล่าที่เราขยายสาขาเพิ่มขึ้นทุกปี บางปีถึงสองสาขา ก็เป็นเพราะว่าน้องทุกคนทำงานกันเหมือนเจ้าของ ไม่ใช่ลูกจ้าง ลูกค้าหลายคน บางคนถึงกับเอ่ยปากชมมากกว่าเสียงด่าว่า พวกเขาทำงานแบบนี้ลูกพี่รวยตาย มันเป็นเรื่องที่ลูกค้าที่เคารพไม่อาจรู้ ไอ้ลูกน้องเหล่านั้นมันนะเป็นเจ้าของตัวจริง ส่วนพวกผมเป็นแค่ผู้ถือหุ้นตัวเล็กๆเท่านั้นแหละ