ติดต่อเรา : 097-175-6000
Language
เข้าสู่ระบบ/ สมัครสมาชิก ยินดีต้อนรับ คุณลูกค้า
My Cart

Article

  1. ภาพบรรยากาศงาน FotoFile GO 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    FotoFile Go 2019

    Read more
  2. เกรียน คือที่มาของ “น้ำแดงผสมยากล่อมประสาท”

    เกรียน คือที่มาของ “น้ำแดงผสมยากล่อมประสาท” จาก FOTO FILE

    เครื่องดื่มหนึ่งในสองชนิดที่เสิร์ฟฟรีๆในร้านขายกล้องเล็กๆที่ชั้นล่างในห้างมาบุญครองเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนนั้นคือ”น้ำแดง”

    s__53403673

    น้ำแดงที่ว่านั้นคืออะไร

    คือน้ำหวานสีแดงยี่ห้อ เฮลซ์บลูบอย เอามาเจอจางผสมน้ำตามสูตรใส่ในน้ำแข็งเสิร์ฟในแก้วเล็กในจำนวนพอประมาณแต่เติมได้ไม่อั้น อ้าวใครพอจำได้ว่าเคยกินน้ำแดงยกมือขึ้น

    แล้วมันเกี่ยวยังไงกับเกรียน

    ด้วยการที่ว่าครั้งหนึ่งนานมาแล้วเกือบถึงยุคหิน มีตัวแทนสินค้ากล้องยี่ห้อนึงซึ่งเป็นเจ้าใหญ่เจ้าดังได้เปิดตัวสินค้ากล้องถ่ายรูปรุ่นนึง กล้องถ่ายรูปรุ่นนี้นับได้ว่าเป็นกล้องครูของช่างภาพหลายๆคนในปัจจุบันนี้รวมถึงผมด้วยคนนึงละ ด้วยการที่ว่ามีสายการผลิตอันยาวนานมากกว่า 20 ปี เพราะทน ถึก การใช้งานไม่ซับซ้อน ในปี 2525 ในขณะที่ผมเองยังเป็นเกรียนเรียน มศ.5บ้านนอก แถวพระประแดง ก็มีความพิศมัยอยากที่จะเห็นตัวเป็นกับเขาบ้าง ยิ่งมีมาโชว์ด้วยแล้ว จะรออัลไร(ขอโทษเพื่อความสนุกในการอ่านจึงต้องใช้ภาษาเกรียน) ในวันงานเลิกเรียนก็มาเราก็มาทั้งชุดนักเรียนขาสั้น ผมบนหัวก็เกรียน มายืนเข้าแถวเข้าคิวรออยากจับต้อง อยากสัมผัส ทีนี้พอมาถึงคิวของเด็กน้อยที่มีความทะยานหยากที่จะจับกล้องลองสัมผัสพลันก็ได้ยินเสียงมาจากด้านข้างว่า เฮ๊ยน้อง ถ้าไม่มีความรู้เรื่องกล้องอย่าจับกล้องดีกว่า ไม่จับก็ไม่จับ ความฝันที่จะได้จับของลองกล้องทลายลงทันทีเกรียนน้อยได้แค่เม้มปากและน้ำตาซึม ได้แต่บอกตัวเองว่า สักวันนึงถ้าเรามีร้านขายกล้องเล็กๆสักร้านนึงเราจะขอเป็นแรงส่งแรงผลักดันสร้างฝันจุดประกายให้น้องเกรียนเหล่านี้ได้บ้าง และเราก็ได้ทำแบบนั้นจริง

    น้องๆจะดูจะเล่นกล้องหรือเลนส์ตัวไหนบอกพี่เลย

    นี่คือเสียงและบรรยากาศที่หลายคนในยุคต้นๆของโฟโต้ไฟล์เคยได้ยิน ด้วยทำเลที่ตั้งของมาบุญครองรายรอบไปด้วยหลายโรงเรียนมัธยม อาทิเช่นเตรียมอุดม สาธิตจุฬาฯ สาธิตปทุมวัน ในตอนเย็นที่ร้านหลังเลิกเรียนจึงเป็นแหล่งรวมของเกรียนสายกล้องเดินกันฝักไฝ่ แค่ได้เดินมาดูกล้อง มาอ่านป้ายส้มบรรยายสรรพคุณก็มีรอยยิ้มกลับไปแทบทุกราย เพราะเรามีความคิดที่ว่าน้องๆเหล่านี้แหละในวันข้างหน้าเมื่อเขามีงานมีการทำ หาเงินได้ ใช้เงินเป็น เขาจะกลับมาเป็นลูกค้าที่แข็งแรงของเรา

    แล้วเมื่อไรจะได้กินน้ำแดง

    การที่หลังเลิกเรียนแล้วเดินมาดูกล้องของน้องเหล่านี้ สิ่งนึงที่เป็นอัตลักษณ์ของเด็กเหล่านี้คือ ตัวมีกลิ่นเหงื่อ เสื้อยับๆ และคอแห้งกระหายน้ำจากการที่เดินมาหรือบางคนก็เล่นบอลเล่นบาสกับเพื่อนมาบ้างแล้ว ทีนี้พอมาเข้าร้านกล้องเล็กๆรวมกันหลายๆคนจากหลายโรงเรียนมันก็เป็นเหมือนสังคมเล็กๆในร้านกล้องไปโดยปริยาย ในยุคนั้นการที่จะหาเครื่องดื่มในมาบุญครองสักแก้วดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากสำหรับน้องๆเหล่านี้เพราะอัตราค่าตัวของเครื่องดื่มดับกระหายนับว่าสูงและยิ่งเก็บเงินหยอดกระปุกซื้อกล้องสักตัวในฝันนั้นแสนยาก ด้วยความที่ว่าเครื่องดื่มชนิดเดียวที่เรามีเสิร์ฟในตอนนั้นมีเพียงแค่กาแฟหอมๆจากเครื่องชงกาแฟที่ทันสมัยในยุคนั้น เราเลยเอ่ยปากชวนน้องๆว่า เฮ๊ยน้องกินกาแฟหรือเปล่า?คำตอบที่สวนลอยลมกลับมาคือ ไม่ละครับผมไม่กินกาแฟ พี่มีน้ำแดงไหมครับ?เออเฮ๊ยเด็กน้อยไม่กินกาแฟ มันจะกินน้ำแดจะมีใครรู้บ้างว่า”น้ำแดง” ไอ้ที่น้องร้องขอในวันนั้น มันผสมยากล่อมประสาทเข้าไปด้วย แต่เป็นยากล่อมประสาทที่ออกฤทธิ์ช้าแต่ออกฤทธิ์ได้ยาวนาน ขอบคุณครับเกรียน

    Read more